Deze blog had al lang af moeten zijn
(2min lezen)
Uitstellen
Ze zeggen dat het slecht is. Lui. Onproductief.
Deze blog had ik eigenlijk een maand eerder willen posten. Toepasselijk, maar ook gewoon: het leven gooide wat rotsblokken op mijn pad.
Deadlines, optredens, een gehackte Facebookpagina, gestolen identiteitsgegevens en dan nog naar de kapper. Kortom: veel gedoe!
Deze zomer had ik van alles te doen voor m'n show.
Marketing. Flyers. Mails. Allemaal energievreters.
Wat deed ik in de plaats?
Dansen. Zingen. Outfits passen.
Mijn to-do-lijst werd Spotify. Als comedian heeft zelfs mijn uitstelgedrag dus timing. Of beter gezegd: ritme.
Mijn nieuwe motto: "Brein op pauze, heupen op play.. Yihaa!"
Wat op het eerste zicht afleiding leek was dus meer verrijking.
Ik besefte dat ik onbewust m'n talenten aan het cultiveren was.
Als peuter zette mijn familie me op tafel: "Komaan Barbara, dansen!"
En ik stopte niet meer.
Ze zeggen: doe als job wat je graag deed als kind. Wel… check.
Ik wil nog meer dansen en zingen. 't Zit al een beetje in mijn show, maar het mag meer.
"Innerlijk kind"? Vond ik altijd wat melig. Nu denk ik: kleine Babs had het juist door.Die zou niet twijfelen, zich niet verstoppen.
Die zou dansen, lachen, outfits passen en roepen: "Ja, 't leven is een feestje!"
Want outfits zijn voor mij geen detail. Ik wil me goed voelen. Punt.
Niet te strak, niet te los. Niet te warm, niet te koud.
Niet underdressed, niet overdressed. Gewoon goed.
Daar zit energie in. En authenticiteit.
Daarbij horen kostuums bij mijn performance art zoals Burlesque.
Was ik dus aan het uitstellen of gewoon aan het voorbereiden?
Het probleem was dan ook niet het uitstellen zelf, wél dat schuldgevoel — "ik ben niet productief, ik zit hier te dansen"
Misschien moet ik geen to-do-lijst meer maken, maar een uitstel-lijst.
Want wat is écht dringend? Er zal altijd wel iets onaf blijven.
En ik heb geen zin in die ratrace.
Uiteindelijk race je toch alleen maar tegen jezelf.
Mensen zeggen: "Chill, jouw 70% is voor een ander al 100%."
En dat klopt. Zeker als je introvert bent: je hoofd draait sowieso al overuren. Ik ben altijd in dialoog met mijn eigen hoofd. Het is er vaak overbevolkt. Maar kijk, ik heb zelden last van eenzaamheid.
En er is hoop: dansen is niet alleen leuk, het is blijkbaar net als zingen gezond voor je brein. Je ruimtelijk inzicht verbetert, je evenwicht en communicatie. Zelfs je brein groeit er van. Handig, met zo'n overbevolkt hoofd.
En blijkbaar word je er ook jonger van. Ook handig. Want ouder worden? Das voor later.
Nu zit dansen en zingen verplicht in mijn dagelijkse schema. Just because it makes me happy.
Dus nee: uitstellen hoeft niet slecht te zijn. Soms is het gewoon de kortste weg naar energie. Een adempauze waarin ideeën stilletjes rijpen. Let op wat je doet in die tussenmomenten — misschien is dat net waar je passie woont.
Elke maand schrijf ik over mijn zoektocht naar meer speelsheid en echtheid.
Volgende blog?
Misschien over ouder worden, dat nu op mijn uitstel-lijst staat.
Of body positivity versus neutrality.
Of… ik stel het nog ff uit.